براقیت سنگ های طبیعی:

سنگ های طبیعی ابتدا خیلی براق هستند. این براقیت به دلیل رزینی است که سطح خارجی آنها را می پوشاند. اما این رزین نسبت به نور آفتاب و باران های اسیدی مقاوم نیست و همین امر باعث می شود سنگ ها به مرور براقیت خودشان را از دست بدهند و دچار تیرگی شوند. از طرفی بعد از محو شدن رزین ها آب و آلودگی های بیشتری جذب سنگ می شود که از یک سو باعث تیرگی سنگ می شود و از سوی دیگر باعث رشد جلبک و فعالیت باکتری ها در حفره های سنگ می شود که خود عامل مضاعفی برای تیرگی و لک بر روی سنگ است. اما در سنگ های مصنوعی به دلیل عدم نفوذ آب و مقاومت بالای رزین، تیرگی و لک بر روی سنگ ایجاد نمی شود و موزاییک ها براقیت خود را حفظ می کنند.

جدا شدگی بیشتر سنگ طبیعی از بدنه ساختمان : 

سنگ های طبیعی به دلیل انقباض و انبساط به مرور زمان از بدنه ساختمان جدا می شوند. البته برای این معضل راه حل هایی پیشنهاد شده است. مثل ایجاد اسکوپ، که پس از مدتی زنگ می زند و دوباره سنگ از بدنه جدا می شود یا استفاده از رول پلاک که جلوه ای نازیبا دارد. اما موزاییک های پلیمری با مصالح ساختمانی هماهنگی بیشتری دارند و قدرت چسبندگی آنها بالاست.

قیمت بالا نسبت به موزاییک پلیمری: 

سنگهای طبیعی دارای قیمت بسیار بالایی هستند. حتی سنگهای طبیعی بی کیفیت مانند تراورتن در حال حاضر با برش کاری و ساب خوردن و صیقل دیدن با قیمت های بالا در بازار به فروش می رسند. اما موزاییک های پلیمری با وجود کیفیت و دوام بالا با قیمت پایین تری قابل تهیه هستند.

وزن بالا نسبت به موزاییک پلیمری

وزن سنگ های طبیعی بسیار بیشتر از موزاییک های پلیمری است. همین امر باعث می شود نصب آنها پر هزینه تر و سخت تر شود.